براي از تو گفتن

          خيلي دير است

 ديگر

     نه آسمانی برايم مانده

 نه تویی

          كه آسمان را در چشمهايت ببينم

 ونه ستاره اي

 كه در شبهاي انتظارم

                       نشمرده باشم

 براي از تو گفتن خيلي دير است

    تو باز نمي گردي

                           و غروب

  هيچ گاه از پنجره خانه

                پاك نخواهد شد

هیچ چیز

    سر جایش نیست

وقتی

               دلتنگی

 تمام زندگی ات را پر می کند

    و تو

        آواره ی جهان می شوی

  آواره ی نگاهی که

  می دانی

   دیگر

در قاب هیچ چشمی

ظاهر نخواهد شد

به پایان رسیدیم

    اما نکردیم آغاز

           فرو ریخت پرها نکردیم پرواز

  ببخشای ای روشن عشق

بر ما ببخشای

شفیعی کدکنی

قرار نیست

 تنها مرگی باشی

برای تک درخت حیاط

یا

مسافری خسته

که دور پای ساقه های مهر گیاه می پیچد

ویا

دستی که از شاخه برگ می چیند

قرار نیست بیایی بی قرار مان کنی بروی

خاطرات کهنه را مرور کنی

قرار نیست یاد باشی   

یادی شیرین

از یک غروب سرد

و خیابان هایی که

 گام های خیس او را حس می کرد

و تمام حسرت من به باد

که به گونه های او می خورد

قرار نیست

نفس هایت

عطر او باشد

قرار نیست

 تنها من و تو

از کوچه بگذریم

آه...

چه قدر بوی مرگ می دهی پاییز

***

حوالی پاییز پیدایم کنید

                دهان گشوده برای آخرین شعر